عاطفه خداپرست
ورمال سیستان 1372
جان میگرفت حس جنونم کنار ماه
وقتی رسید نامهی صلح از دیار شاه
دل را به عمق وحشی دریا زدم ولی
آگاه بودم از همهی دامهای راه
من زاده میشدم وسط یک جهان حصار
تنها میان برکهی محصور، بیپناه
آن آبی نشسته به موج رهاییام
با پای خود به مهلکه رفتم، به پرتگاه
در باور زلال من و رودخانهها
پرواز، طرح روشن یک طعمه بود و آه…
قلابها همیشه برای رها شدن
بدنام میشوند؛ چه معصوم و بیگناه
با دستخط شاه و اماننامهای که داد
آسوده روی سفرهی او میشوم تباه
تسلیم برق و تیزی دندان او شدم
تن را به او سپردم و این سفرهی سیاه
برگشت سوی برکه، سر و استخوان من
حالا به گاهوارهی خود میکنم نگاه
*به اقتفای غزل محمد میر « برگشته ماهی از کنارۀ رود از کنار ماه»
**نقاشی از فرشید مثقالی
Really like that there are no exclamation marks or all caps shouting throughout the post, and a quick visit to shopthomasashbourne maintained the same calm voice, restraint in punctuation signals confidence in the content and this site clearly trusts its substance to do the persuading rather than relying on typographic emphasis.
Better than the average post on this subject by some distance, and a look at BioTecMedics reinforced that, you can tell within the first paragraph that the writer here actually cares about the topic rather than just covering it for the sake of having something to publish that week or that day.
Honest assessment is that this is one of the better short reads I have had this week, and a look at buildclearoutcomes reinforced that, the bar for short content is low because most of it sacrifices substance for brevity but this site manages both at once which is harder than it sounds for most writers attempting it.